Դիլիջան-Մաթոսաավանք-Ջուխտակ վանք- Հաղարծին 2

Ինչպես խոստացել եմ այստեղ, տեղադրում եմ արշավական պատմության  շարունակությունը:
Ուրեմն նույն օրը Մաթոսավանքից դուրս եկանք ու ուղևորվեցինք դեպի  Ջուխտակ վանք: Ճանապարհը տևեց մոտավորապես մեկ ժամ, կամ մի քիչ ավելի (եթե ինձ չի խափում իմ ժամանակի զգացողությունը): Ահա և Ջուխտակ վանքի, և նրա շրջակայքի մի քանի նկարներ:
 

 
 
Ջուխտակ վանքում մի որոշ ժամանակ մնալուց հետո, գնացինք դեպի Հաղարծին՝ հույս ունենալով, որ հենց նույն օրը կհասնենք տեղ և այնտեղ արդեն կգիշերենք: Բայց օրը մեզ համար լրիվ ուրիշ բան էր պատրաստել: Բանը նրանում է, որ սարեր-ձորերով Հաղարծին գնալու համար մենք օգտվում էինք GPS navigator սարքից, որը ցույց էր տալիս Հաղարծինի կորդինատները, հեռավորությունը մինջև Հաղարծին, ուղղությունը որով պիտի գնայինք, մեր և Հաղարծնի բարձրություները ծովի մակարդակից, և այլն: Ինչ ասած, լավ սարք է GPS navigator-ը, շատ օգտակար: ՈՒրեմն այն մեզ ցույց էր տալիս, որ մինջև Հաղարծին հեռավորությունը 15 կմ-էր (եթե ճիշտ չէմ ասում Արան ինձ կուղղի): Դե պարզ է, որ հեռավորությունը ուղիղ գծով է հաշված: Մտածեցինք, որ կարելի է գնալ մի 5 ժամում հաշվի առնելով տեղանքի անհարթությունները: Ու գնացինք … 🙂 Հա նշեմ , որ շարժվեցինք ժամը 4: 30:
Ճանապարհին մեզ մի քանի անակնկալներ էին սպասվում: Առաջին անակնկալն այն էր , որ մի բույսեր հավաքող տղա ասաց , որ մոտակայքում կա մի մատուռ, անունը ՝ «Խաչի մատուռ», այս մատուռի մասին մենք ոչ մի բան չգիտեինք և նախորոք չէինք նախատեսել այն տեսնել: Բայց որոշեցինք որ արժե այն տեսնել: Մի 15 ր քայլելուց հետո տղան մեզ հասցրեց մատուռի մոտ:
Մատուռի մոտ հաց կերանք, ու ճանապարհ ընկանք դեպի Հաղարծին: Ճանապարհին բարձրացանք մի քանի սար, նորից իջանք, նորից բարձրացանք, նորից իջանք …
 
 
Երեկոյան անձրև սկսեց գալ, և այդ ժամանակահատվածի նկաներ չկան, հասկանալի պատճառներով չէմ նկարել: Արդեն մութ էր, երբ հերթական սարից իջանք ձոր, տեսանք այնտեղ մի տուն: Հույս ունեինք, որ վերջնակերը արդեն մոտ է, և այդ տան բնակիչները մեզ կասեն կարճ ճանապարհը, մեզ ջուր կտան: Ու մենք հասնելով Հաղարծին այտեղ հանգիստ կվայելենք մեր քնապարկերը, վրանը, խարույկը, սուրճը և տաք-տաք գրեչկայով տուշոնկեն:
Առը հա քեզ, բարև ձեզ, պարզվեց, որ Հաղարծին մենք այդ օրը ամեն դեպքում չէինք հասնելու երեք պատճառով: Առաջինը ՝ անձրևը դանդաղ բայց հաստաուն վեր էր ածվում սելաֆի: Երկրորդը՝ արդեն մթնում էր: Երրորդը ՝ դեռ շատ ճանապարհ կար: Մենք չթողեցինք մեզ երկար համոզեն, և համաձայնվեցինք մնալ գիշերելու տեղաբնիկների տանը: Տեղաբնիկներն էին Անուշավանը և նրա կինը :


7 thoughts on “Դիլիջան-Մաթոսաավանք-Ջուխտակ վանք- Հաղարծին 2

  • Մայիս 12, 2010 at 8:38 pm
    Permalink

    էն մեկը գողացա դնեմ փռոֆայլ նկար

  • Մայիս 12, 2010 at 8:40 pm
    Permalink

    ծառի մոտ կանգնածն ու դրա կողքի նկարը սատկացնում են :Ճ հզորություն ա !!! 🙂

    —————–
    այ GPS-ով տուրիստներ՜՜՜ :)))))

  • Մայիս 13, 2010 at 4:16 am
    Permalink

    Ապրեք, ախպերություն:

  • Մայիս 13, 2010 at 9:49 am
    Permalink

    Ոնց եմ կարոտել մեր սարերին… Երանի ձեզ, տղաներ, որ կարող եք բարձրանալ ու վերևից հիանալ… Երանի ձեզ, որ կարող եք հին ու նոր վանքերն այցելել… Վայելեք, քանի կարող եք!!!

  • Մայիս 13, 2010 at 10:01 am
    Permalink

    Հարգելի ayd-es-em ,
    իսկ ինչը՞ պիտի խանգարի, որ էլ չկարողանանք

  • Մայիս 13, 2010 at 11:14 am
    Permalink

    Կոնկրետ ինձ խանգարում է հեռավորությունը…
    Խանգարող հանգամանքներ միշտ էլ հայտնվում են, ու լինում են այնպիսիք, որ հնարավոր չէ հաղթահարել, ինչքան էլ մեծ լինի ցանկությունդ…

  • Մայիս 13, 2010 at 12:18 pm
    Permalink

    Իրոք, լինում են անհաղթահարելի պայմաններ 🙁

Comments are closed.

Բաժանորդագրվիր բլոգիս նորություններին

Ես սոցիալական ցանցերում

Subscribe via RSS Feed      Հետևել տեսանյութերիս

Մուտքագրիր էլ․փոստդ

Գրանցվիր

Բաժանորդագրվի՛ր
Տարածիր 
Աջակցիր ինձ՝ տարածելով այս նյութը
Տարածել