Կար ժամանակ միտք ունեի,Չէ՜, միտք չէր դա, այլ լոկ զգացմունք,Դաշտում հազար ծաղիկ գտա,Բայց չունեի` ում ձոնեի:Հավաքեցի մի դեղին փունջ,Քեզ տվեցիՈւ ասացի.“Գնանք նստենք սարի լանջին`Եղևնու տակ,Սրբված վայրում”:Քեզ կոչեցի գեղեցկություն,Քեզ կոչե

Մի լույս ճառագայթ իջնում երկնքից,Ստեղծում է աշխարհն ու վեր բարձրանում`Կողքից թողնելով եզակի մի բիծ,Չարն աշխարհում անխախտ է մնում:

Խորը, մութ ու լուռ այրումԻնչ որ բան է կատարվում:-Ինչ որ բա՞ն է կատարվում:-Ինչ որ բա՜ն է կատարվում:Լույսը, լույսից, լույսով ծնվում,Լույսով սնվում,Լույսով ապրում,Լույսով աճում ու բողբոջում,Լույսը լույսին միաձուլվում:Մթնում:

Խարույկի մոտ մի ահավորՏաքանում էին բազում մարդիկ:Ծովի ափին ոչ ոք չկարԽաղաղություն, ոչ մի ալիք:Ես այս տեսա Քո մեջ ճախրածԿողքիդ նստածՀանգստացածՈւ խաղաղված:

Թեթև ջրվեժ,Գանգուր մազեր:Սիրտս ճմլվեց: