Իզվեդնիկ․ հեթանոսական ՀՏՀ

Էս տեքստն էի կարդում, ահագին հետաքրքրիր էր, փաստորեն ռուս նեոհեթանոսները նախ շատ բազմազան են, հետո առանձնապես ագրեսիվ չէն, նաև եթե նույնսիկ հեթանոսության ոչ մի նշույլ անգամ մնացած չլիներ, իրենք մեկ է, կկարողանային վերստեղծել հեթանոսությունը իրենց լեզվի, երաժշտության, ազգային տոների և հեքիաթների հաշվին․․․ իրականում երևի բոլոր նեոհեթանոսական շարժումներն էլ նույնն են անում։ Դբա Լավը ։)

2015-ին կարդացածս գրքերը

Պարզվում է, որ 2015֊ին կարդացածս գրքերի մասին գրեթե ոչինչ չեմ գրել բլոգումս, կգրեմ , ոչ թե հատուկ տարածելու նպատակով, այլ ուղղակի հաշվետվության տեսքով նախ և առաջ ինձ համար։ Վիգեն Խեչումյան  Գիրք Գրոց Լևոն Խեչոյան  Մհերի դրան գիրքը Վահրամ Մարտիրոսյան  Չարենց Վահրամ Մարտիրոսյան Սերը Մոսկվայում Վահրամ Մարտիրոսյան Բվերը Мераб Мамардашвили  Лекции по античной философии Վ.

Լ․Խեչոյանի «Մհերի դռան գիրքը»

Ես երբեք ինձ չեմ համարել գրականության գիտակ և վախենալով եմ արտահայտում կարծիք, բայց մի երկու տող պիտի գրեմ վերջերս կարդացած այս գրքի մասին։ Տենց ուղակի նոթեր, ոչ մի լուրջ բան։ Շուտվանից սենց լավ բան չէի կարդացել ․․․ Պետք է վերադառնալ նորից կարդալ, տենց մի տարի հետո ․․․ Էպոսի 150 պատու՞մ, պետք է գնել, ունենալ ակադեմիական հրատարակությունը։ Գիրքը տեղ֊տեղ նմանացնում էր Ումբերտո Էկոին, տեղ֊տեղ էլ Մարկեսին, բայց դրանից գրքի արժեքը մի նանոմետր անգամ չի նվազում, բայց նաև անսահման ինքնատիպ էր։ Ու հաճախ ես էլ եմ Մհերի պես ուզում թքել բոլորիդ (ու նաև իմ)  մանր ինտրիգների վրա, ու գնալ իմ ագրավաքարում փակվել ․․․ Տենց, էտքանը ․․․ Դբա Լավը 😉

Առաջին գրքի մասին

Մի հատ բանակային պատմություն պիտի պատմեմ։ Ուրեմն երբ դեռ ուսումնական գումարտակում էի, ահագին հետաքրքիր մարդկանց հետ ծանոթացա, կայֆ միջավայր էր, ահագին զարգացած տղեք կային ու երեկոները ինչի մասին ասես, որ չէինք զրուցում, հավես էր։ Ինչ որ մի պահից սկսած զորամասում ահագին գիրք հայտնվեց, շատերը տնից գրքեր էին ուզել ու կարդում էինք ու կիսվում իրար հետ, ամեն գիրքը չգիտեմ քանի հոգու ձեռքով էր անցնում, տենց թափառող լուսատուներ էին դառել գրքերը։ Բագրատը, մի շատ կայֆ գիրք էր բերել, որը կարելի է ասել, ինֆորմացիոն տեխնոլոգիաներին վերաբերվող իմ առաջին գիրքն էր, դպրոցական տարիներին ու ինստիտուտում կարդացածներս չեմ հաշվում, դրանք ավելի փոքր ազդեցություն ունեին, ու ավելի կիրառական էին, ոչ մի ֆունդամենտալ բան չկար դրանց մեջ։ Բայց սա լրիվ ուրիշ գիրք էր։ Սա ամեն բան դնում է իր տեղը։ Հետո կատակում էին տղեքը, թե․ «ֆիզիկ ես, ծրագրավորող պիտի դառնաս այդ գրքից հետո», ասում էին․ «երբ դառնաս աշխարահռչակ դեմք, կպատմես, որ առաջին գիրքդ եղել է Չարլզ Պետցոլդի

Պլատոնի «Պետության» մասին

Սոկրատեսը փաստորեն ոչ միայն այլ գրքերում, այլ նաև այստեղ օգտագործում է իր սիրված մեթոդը։ Նա ոչ մի հարցի պատասխան չի տալիս, այլ հակառակորդների պնդումները քանդում է այնպիսի հարցեր տալով, որոնք ցույց են տալիս այդ պնդումների սխալականությունը։

Վերբեր – Տանատոնավորդները

Հետաքրիք գիրք էլ, շատ հեշտ գնաց։ Վեբերը փաստորեն ահագին հարուստ բեքգրաունդ ուներ առասպելաբանության, միստիցիզմի, կրոնների, հոգևոր պրակտիկաների, փիլիսոփայական և գաղտնի ուսմունքների գծով։